ପୋଖରୀ କୂଳ
୧୯୬୮ସେଇ ପୁରୁଣା ପୋଖରୀ… ଯେଉଁଠି ସମୟର ହିସାବ ନଥିଲା।
କିଛି ସ୍ମୃତି କେବେ ପୁରୁଣା ହୁଏନି…
ଗାଁକୁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି…
ଯେଉଁଠି ସମୟ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲା, ଆଉ ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକ ଦିନ ରହୁଥିଲା…
ଆଜି ଟିକେ ପୁଣି ସେଇ ଗାଁକୁ ଫେରିଯିବା…
ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଡାକରେ ନିଦ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା।
ଦୂର ମନ୍ଦିରରୁ ଘଣ୍ଟା ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିଲା।
ଚୁଲିରୁ ଧୂଆଁ ଉଠୁଥିଲା।
ଆଉ ମାଟିର ବାସ୍ନାରେ ଗାଁଟା ଧୀରେ ଧୀରେ ଜାଗି ଉଠୁଥିଲା…
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ପିଣ୍ଡାରେ ଝାଡ଼ୁ ପଡ଼ିଲା।
ଆଙ୍ଗଣାରେ ମୁଠାଏ ଅଳତା ପଡ଼ିଲା।
କୂଅ ପାଖରୁ ବାଲ୍ଟିର ଶବ୍ଦ, ଆଉ ପିତଳ କଳସୀର ଝଲକ…
ମା' କହୁଥିଲେ — "ଉଠ, ବେଳ ହେଲାଣି।"
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ପୋଖରୀକୁ ଗାଧୋଇବାକୁ ଯିବା…
ସ୍ଲେଟ୍, ଖଡ଼ି, ଆଉ ଫଟା ବ୍ୟାଗ୍।
ବାପା ସାଇକେଲ୍ ନେଇ କ୍ଷେତକୁ ଗଲେ।
ଧାନ କ୍ଷେତରେ ଛାଇ ଲମ୍ବୁଥିଲା, ଆଉ ପଣତରେ ଝୁଲୁଥିଲା ପାଣି ଢୋକେ…
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ଖରା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ।
ଆମ୍ବ ଗଛ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଚଟେଇ।
ପଖାଳ, ଲୁଣ, ଆଉ ଆମ୍ବ ଚଟଣି — ସେଇଟା ହିଁ ଥିଲା ରାଜଭୋଗ।
ଖାଇସାରି ଟିକେ ଶୋଇବା… ଆଉ କାଉର ଡାକ ଶୁଣିବା।
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ସେତେବେଳେ ଆମ ପାଖରେ କମ୍ ଥିଲା… କିନ୍ତୁ ସମୟ ବହୁତ ଥିଲା।
ଗିଲି-ଦଣ୍ଡା, ବାଗୁଡ଼ି, ଲୁଚକାଳି।
ଆଣ୍ଠୁ ଛିଡ଼ିଲେ ବି କେହି କାନ୍ଦୁନଥିଲେ।
ପୋଖରୀ କୂଳରେ ଡେଇଁବା, ଆଉ ମା'ଙ୍କ ଡାକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ଫେରିବା…
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ଗାଈଙ୍କ ଖୁରାରେ ଧୂଳି ଉଠିଲା।
ଆକାଶଟା ହଳଦିଆ ହୋଇଗଲା।
ମନ୍ଦିରରେ ଶଙ୍ଖ ବାଜିଲା, ଆଉ ତୁଳସୀ ଚଉରାରେ ଦୀପ ଜଳିଲା…
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ସନ୍ଧ୍ୟା ୫:୪୫
ଗାଈମାନେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ… ବରଗଛ ତଳେ ଗପ ଏବେ ଆରମ୍ଭ।
ବଡ଼ ହେବାର ତରବର ଥିଲା… ଜାଣିନଥିଲୁ, ଫେରିବାକୁ ଏତେ ମନ ହେବ।
କରେଣ୍ଟ ନଥିଲା।
ଲଣ୍ଠନର ହଳଦିଆ ଆଲୁଅରେ ପାଠ ପଢ଼ିବା।
ରେଡ଼ିଓରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଗୀତ ଭାସି ଆସୁଥିଲା…
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ଦୂରେ ଯାଇଲେ ହିଁ ମାଟିର ବାସ୍ନାର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝାଯାଏ।
ପୁରୁଣା ଟ୍ରଙ୍କରୁ
ସେଇ ପୁରୁଣା ପୋଖରୀ… ଯେଉଁଠି ସମୟର ହିସାବ ନଥିଲା।
ମୋବାଇଲ୍ ନଥିଲା… ତଥାପି ଖେଳ କେବେ ସରୁନଥିଲା।
ଜେଜେଙ୍କ କୋଳରେ ବସି ଗପ ଶୁଣିବା… ସେତେବେଳେ ସବୁ ଗପ ସତ ଲାଗୁଥିଲା।
ଗାଁର ରାସ୍ତା… ଆଉ ସେଇ ପୁରୁଣା ସାଇକେଲ୍।
ସକାଳର ପ୍ରଥମ ଘଣ୍ଟା ଶବ୍ଦ… ଆଜି ବି କାନରେ ବାଜେ।
ଝୁଲୁଥିବା ଓହଳ ଧରି ଝୁଲିବା… ଆଉ ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଥିବା।
ଛାତରୁ ଝରୁଥିବା ପାଣି… ଆଉ ଆଙ୍ଗଣାରେ କାଗଜ ଡଙ୍ଗା।
ସ୍ମୃତିରୁ ଆଙ୍କା
ଯେଉଁଠି ମନ ଚାହେଁ, ସେଠି ଛୁଅନ୍ତୁ…
କିଛି ରାସ୍ତା Google Maps ରେ ମିଳେନି… ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଯାଏ।
ରୋଷେଇ ଘରର ସ୍ମୃତି
ଟିଭି ନଥିଲା।
ମୋବାଇଲ୍ ନଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଜେଜେମାଙ୍କ ପାଖରେ ଗପ କେବେ ସରୁନଥିଲା…
ଶୀଘ୍ର… ଏଠାରେ ଗପ ଶୁଣିପାରିବେ
ଘର ସେଇଠି ଅଛି… କିନ୍ତୁ ସେଇ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ନାହିଁ।
ଆପଣଙ୍କ ଗାଁର ଗୋଟିଏ ସ୍ମୃତି ଲେଖନ୍ତୁ…
ମୋ ଜେଜେଙ୍କ ଘର ସାମ୍ନାରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଆମ୍ବ ଗଛ ଥିଲା। ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଛୁଟିରେ ଆମର ସବୁଦିନ ସେଇଠି କଟୁଥିଲା…
ବର୍ଷା ଦିନେ ସ୍କୁଲ୍ ବନ୍ଦ ହେଲେ ଆମେ ଆଙ୍ଗଣାରେ କାଗଜ ଡଙ୍ଗା ଭସାଉଥିଲୁ। ମା' ବାରଣ୍ଡାରୁ ଡାକୁଥିଲେ।
ଏବେ ଗାଁକୁ ଗଲେ ଘରଟା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପିଣ୍ଡାରେ କେହି ବସିନାହାଁନ୍ତି।